“U bent geen vrijwilliger voor mij maar een vriendin!”

“Ik ben geen stilzitter.” Lenie Versluijs kwam anderhalf jaar geleden vanwege gezondheidsproblemen thuis te zitten. Vier maanden na haar operatie klopte ze aan bij Schiewaegh waar haar zus in de verzorging werkt en van wie ze had gehoord dat daar vrijwilligers gezocht werden. “De eerste dag dat ik daar gewerkt had, kwam ik huilend thuis.” Lenie werkt als vrijwilliger op de afdeling dementie en dat greep haar erg aan. Maar al snel heeft ze haar draai gevonden. “De cliënten spreken veel over vroeger en willen naar hun ouders of partner die al lang overleden zijn. Het is wennen om met hen mee te praten en er niet tegenin te gaan. Er wordt veel voor de mensen gedaan en dan ben ik in mijn element. Ik hou er wel van om de boel op te vrolijken en de mensen mee te krijgen als er muziek is bijvoorbeeld.” In Vaartland werkt Lenie op een somatische afdeling. “Daar ga ik bij de mensen langs met een serveerwagen met koffie en thee. Ik zet dan van die mooie Engelse kopjes op de serveerwagen en ga de kamers langs met koffie en voor een praatje. Ik heb tijd om af en toe een kwartiertje bij een bewoner te zitten. Een keer zei een bewoonster tegen mij: ‘U bent geen vrijwilliger voor mij maar een vriendin!’ Dat vind ik het mooiste compliment.”